Była Żydówką; w rodzinnym domu otrzymała religijne wychowanie. W młodości ateistka, w dorosłym życiu nawrócona i ochrzczona w Kościele katolickim, do końca karmelitanka bosa, przed śmiercią męczennica. Edyta Stein - Teresa Benedykta od Krzyża - święta Kościoła katolickiego.
Przyszła na świat we Wrocławiu 12 października 1891 r. w rodzinie zamożnych niemieckich Żydów. Rodzice zadbali o religijne wychowanie swoich dzieci, mimo to Edyta, najmłodsza z rodzeństwa, odcięła się od religii już jako nastolatka. Jej świat wypełniła filozofia - studiowała we Wrocławiu i w Getyndze pod kierunkiem znanych myślicieli i naukowców Williama Sterna, Edmunda Husserla, poznała Maxa Schelera i Romana Ingardena. Zafascynowana fenomenologią, wykorzystywała swoje nieprzeciętne zdolności intelektualne w „poszukiwaniu prawdy”. Dzięki tej pasji zgłębiła także idee katolickie. To z pewnością miało znaczenie, kiedy przypadkiem sięgnęła po autobiografię św. Teresy z Avila. Lektura książki spowodowała nawrócenie. Odtąd w sercu i umyśle tej kobiety - filozofa zapanował pokój. Odnalazła prawdę w Bogu.
W 1922 r. przyjęła chrzest i imię Teresa. Potem przystąpiła do I Komunii św. i bierzmowania. Chcąc pogłębić wiarę studiowała dostępną literaturę. Szczególne miejsce wśród lektur zajęły pisma św. Tomasza z Akwinu, które nawet tłumaczyła. Była nauczycielką w liceum we Wrocławiu, wykładała w seminarium nauczycielskim w Spirze, w Instytucie Pedagogiki Naukowej w Monasterze, podjęła też pracę w radiu - brała udział w audycjach dając wykłady i pogadanki o tematyce religijnej. Po dojściu Hitlera do władzy stało się jasne, że osoby pochodzenia żydowskiego są zagrożeni, a ich obecność w instytucjach i firmach stanowi zagrożenie dla innych. Podobnie jak wielu Żydów Teresa została zwolniona z pracy. Z Monasteru wyjechała do Kolonii, gdzie 14 października 1933 r. wstąpiła do Karmelu. Rok później otrzymała habit karmelitański i umocniła w sobie pragnienie, by mieć udział w cierpieniu Chrystusa. Po ślubach zakonnych przyjęła imię Benedykta od Krzyża, a za swych duchowych opiekunów wybrała św. Teresę z Avila i św. Jana od Krzyża.
Narastające prześladowania Żydów wpłynęły na decyzję o opuszczeniu klasztoru. Teresa obawiała się o bezpieczeństwo swych zakonnych sióstr, w 1938 r. wyjechała więc do Holandii. Okazało się jednak, że i tam nie była bezpieczna. W 1942 r. nasiliły się aresztowania katolików pochodzenia żydowskiego. 2 sierpnia, podczas jednej z akcji antyżydowskich aresztowano Teresę i jej siostrę Różę. Obie, wraz z innymi przewieziono do obozu internowania w Westerbork, a po pięciu dniach - do Oświęcimia. 09 sierpnia zostały zagazowane i spalone.
Jan Paweł II beatyfikował Edytę Stein w Kolonii 1 maja 1987 r., a kanonizacji dokonał w roku 1998. Listem apostolskim „Motu proprio” ogłosił ją patronką Europy (1 października 1999 r.). W Lublińcu mieści się Muzeum św. Edyty Stein i pierwszy, jeden z nielicznych kościołów pod jej wezwaniem. We Wrocławiu działa Towarzystwo im. Edyty Stein oraz Prywatne Gimnazjum Salezjańskie przy kościele św. Michała, które Świętą obrało za swoją patronkę.
Kościół katolicki obchodzi święto liturgiczne św. Teresy Benedykty od Krzyża 9 sierpnia.
Bł. ks. Markiewicz jest patronem roku duszpasterskiego w archidiecezji
Bł. ks. Bronisław Markiewicz - duchowy orędownik i przewodnik.
Błogosławiony ks. Bronisław Markiewicz urodził się 13 lipca 1842 r. w Pruchniku. W przemyskim seminarium przygotowywał się do kapłaństwa i wpatrywał w Jezusa obecnego w Najświętszym Sakramencie. Ksiądz Markiewicz przez całe swoje życie zachęcał wiernych, dzieci i młodzież, do uczestnictwa we Mszy św., do częstego, nawet codziennego przyjmowania Komunii św. oraz do adoracji Najświętszego Sakramentu. Starał się kształtować w ich sercach cześć i miłość dla Jezusa Eucharystycznego. Pisał: „Pan Jezus w Najświętszym Sakramencie zasługuje na cześć najgłębszą i na uwielbienie największe, bo jest Stworzycielem, Panem i Zbawcą naszym, bo umiłował nas miłością najtkliwszą i nieskończoną...”. W zapiskach życia wewnętrznego ks. Bronisław Markiewicz zanotował: „Najwyższa czynność moja Msza św.: już większej godności na świecie nie osiągnę ani nawet w niebie... Biada temu kapłanowi, który sobie cokolwiek innego wyżej ceni...; Msza św. centrum życia mego”. W grudniu 1911 r. ks. Markiewicz ciężko zachorował. Zmarł 29 stycznia 1912 r. w otoczeniu swoich najbliższych współpracowników i wychowanków. Data i miejsce jego beatyfikacji, 19 czerwca 2005 r. w Warszawie, zbiegły się z uroczystą Mszą św. wieńczącą obchody Krajowego Kongresu Eucharystycznego.
Opowiadanie odsłania chwilę, w której król przestaje iść na czele ludu. Wiosna jest czasem wypraw wojennych, a Dawid zostaje w Jerozolimie. Zaczyna się od wygody, która nie stawia oporu pokusie. Dawid chodzi po dachu pałacu i patrzy z góry. Ten szczegół ma ciężar. Narracja jest oszczędna i chłodna. Tym wyraźniej widać, jak władza staje się narzędziem ukrycia. Król widzi, a potem coraz częściej „posyła”. Posyła po kobietę, posyła po męża, posyła list z rozkazem śmierci. Batszeba kąpie się, a narrator podkreśla czasowniki władzy: Dawid posłał po nią i wziął ją do siebie. Wzmianka o jej oczyszczeniu po nieczystości przypomina język Prawa i potwierdza, że poczęcie wiąże się z tą nocą. Potem przychodzi wiadomość o ciąży. W tle stoi Uriasz Chetyta, mąż Batszeby, cudzoziemiec wierny Izraelowi. Imię Uriasza (Uriyyāhû) niesie Imię Pana. Dawid sprowadza go z frontu, wypytuje o wojnę i odsyła do domu z podarunkiem z królewskiego stołu. Uriasz śpi jednak przy bramie pałacu wraz ze sługami. W dalszym ciągu opowiadania uzasadnia to pamięcią o Arce i o wojsku w polu. Jego postawa obnaża serce króla. Dawid upija Uriasza, a on nadal nie schodzi do domu. Król pisze list do Joaba z rozkazem ustawienia Uriasza w najcięższym miejscu bitwy i odstąpienia od niego. List niesie sam Uriasz. To obraz człowieka niosącego własny wyrok. Ginie Uriasz i giną także inni żołnierze. Zło rozlewa się poza prywatny grzech i dotyka wspólnoty. Tekst jeszcze nie pokazuje Natana, a już waży cisza Boga. Słowo Pana wróci i nazwie grzech po imieniu. Pomazaniec potrzebuje prawdy, aby wejść na drogę nawrócenia.
Trwa Rok Świętego Franciszka z Asyżu. Zdaniem o. Juliusza, bernardyna, kustosza sanktuarium Matki Bożej Sokalskiej w Hrubieszowie, ten święty może być wielką inspiracją dla młodych, obciążonych atrakcjami świata, do wstąpienia na drogę życia zakonnego, aby żyć pełnią życia, a nie być posiadanym przez ulotne namiastki szczęścia. 2 lutego przypada Światowy Dzień Życia Konsekrowanego.
Zakonnik zwrócił uwagę na możliwość zyskiwania odpustu od 10 stycznia 2026 do 10 stycznia 2027 r.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
