Domem Chleba
który z nieba zstępuje
mogłabym być
Betlejem zatopionym w Majestacie Wcielonego Słowa

Każdego dnia Boże Narodzenie mogłoby być
we mnie
Cud który spowszedniał

Śpię
choć świta

Zagłuszona dzwonkami Mikołajów
Zakrzyczana kolędami wypłukanymi z Istoty
- Równie dobrze mogłoby brzmieć disco polo -
Obciążona błyszczącymi pakunkami
tak jakby od nich zależało zbawienie

***

Jak się we mnie narodzisz
ubogi i niekomercyjny
bezbarwny
i cichy
Co mi powiesz
by wskrzesić we mnie skrawki Twojej Ojczyzny

Nie pasujesz mi
Chlebie z nieba -
Tylko w krużgankach świątyni jak ulał

Stałeś się kolejnym gadżetem
po który sięgam okazjonalnie
Dwa razy do roku

Jestem jak plastik
który uparłam się kolekcjonować
To moje powołanie

***

Nowonarodzony
Do kogo przyjdziesz
Kto się Tobą przejmie
Kto przywita

Kamienie bardziej wdzięczne ode mnie
i świerszcz w kominie

Kim jestem
skoro „Bóg z nami”
to dla mnie za mało

***

Pęknięta struna

Nastrój ją Panie

Niech zadźwięczy „chwałą”
Niech zabrzmi „glorią”

Eucharystyczny
Żywy

Biały Opłatku
którym się łamię

Połam we mnie plastik
i stwórz na podobieństwo
Własne

Urodź mnie na nowo

Z daleka od blichtru

Z ubóstwa
Z ciszy
która pozwala usłyszeć
Twój oddech

***

Bo Żyjesz
Jedyny Żyjący Naprawdę

Z Boga Narodzony