W swoim kapłańskim życiu w Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej pełnił posługę: Rektora WSD, Wikariusza Generalnego, Kanclerza Kurii diecezjalnej, dziekana i proboszcza parafii katedralnej w Zamościu.

Ks. Adam Krzysztof Firosz, urodził się 11 stycznia 1958 r. w Janowie Lubelskim, jako syn Jana Mieczysława i Henryki z d. Lenart. Sakrament chrztu św. otrzymał 24 stycznia 1958 r. w parafii św. Mikołaja w Potoku Wielkim, gdzie później był ministrantem.

Po zdaniu egzaminu maturalnego w maju 1977 r., zgodnie z jego wolą, dokumenty przesłano na Wydział Mechanizacji Rolnictwa Akademii Rolniczej w Lublinie. Jednak we wrześniu 1977 r. zdał egzaminy wstępne do Seminarium Duchownego Diecezji Lubelskiej i został przyjęty na pierwszy rok, będąc jednocześnie studentem na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, kurs „A”.

Studiowanie na KUL oraz formacja seminaryjna były dla niego błogosławionym czasem. Jako seminarzysta nigdy nie czuł się do niczego przymuszony, przeciwnie, był najszczęśliwszym alumnem. Mógł dużo się modlić, korzystać z łaski sakramentów świętych, pracować fizycznie i studiować.

Pracę magisterską na temat: „Organizacja katechezy w Afryce łacińskiej w epoce św. Augustyna”, napisał pod kierunkiem ks. prof. Jana Śrutwy.

8 maja 1982 r. otrzymał święcenia diakonatu, a 31 marca 1983 r. bp Bolesław Pylak udzielił mu święceń prezbiteratu w katedrze lubelskiej.

Pierwszą parafią ks. Adama od 31 marca 1983 r., była parafia św. Stanisława BM w Wielączy. Z dniem 4 kwietnia 1985 r. bp B. Pylak, mianował ks. Firosza wikariuszem parafii św. Jana Chrzciciela i św. Jana Apostoła w Lublinie. W dniu 17 grudnia 1986 r., został odwołany z parafii katedralnej i skierowany na studia specjalistyczne z teologii pastoralnej na KUL w Lublinie.

Stosownie do potrzeb duszpasterstwa diecezjalnego, przy jednoczesnym kontynuowaniu studiów na KUL powierzono mu posługę duszpasterską przy kościele Wszystkich Świętych w Lublinie. Następnie z dniem, 17 kwietnia 1989 r. bp B. Pylak, mianował ks. Adama, prefektem Wyższego Seminarium Duchownego w Lublinie, a także wizytatorem katechetycznym w Diecezji Lubelskiej. Pracę doktorską napisaną pod kierunkiem ks. prof. Mieczysława Majewskiego SDB, pt. „Koncepcja katechezy w pismach św. Augustyna”, obronił 28 maja 1991 r.

Po utworzeniu przez papieża Jana Pawła II, bullą apostolską „Totus Tuus Poloniae Populus”, nowej Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej (25 marca 1992 r.), ks. Adam Firosz dalej pełnił funkcję prefekta w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Lubelskiej, jednak z dniem 10 kwietnia 1992 r. został inkardynowany do Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej. Zgodnie ze swoim wykształceniem odpowiadał za organizację katechezy w nowopowstałej diecezji. Bp Jan Śrutwa nie powierzył mu wówczas żadnego urzędu, a z dniem 20 sierpnia 1992 r., mianował go rektorem Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej z siedzibą w Lublinie.

1 października 1993 r., ks. Adam Firosz został mianowany Kanonikiem Gremialnym Kapituły Konkatedralnej w Lubaczowie, a od 24 października 2001 r., pozostał dziekanem tejże Kapituły.

W dniu 2 października 1993 r., ks. Firosz, otrzymał kolejne zadanie od bp. Jana Śrutwy. W Zamościu powstało Kolegium Teologiczne, na czele którego on, jako rektor katolickiej diecezjalnej uczelni, stanął przed zadaniem skompletowania kadry profesorskiej.

Z dniem 1 czerwca 2002 r., ks. Adam, po 10. latach pełnienia urzędu Rektora WSD został mianowany wicekanclerzem Kurii diecezjalnej w Zamościu, a 5 czerwca 2002 r. z woli bp. Jana Śrutwy, objął urząd kanclerza i wikariusza generalnego Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej. Podjął się wówczas dzieła dokończenia budowy Domu Księży Emerytów w Biłgoraju. W kolejnych latach nadzorował rozbudowę budynku Domu diecezjalnego w Zamościu, poprzez adaptację poddaszy na pokoje mieszkalne oraz wykonując bieżące remonty w gmachu kurii.

Nowy biskup zamojsko-lubaczowski Wacław Depo zatwierdził ks. Adama Firosza jako kanclerza kurii diecezjalnej na urzędzie wikariusza generalnego oraz mianował go członkiem Rady Kapłańskiej oraz Kolegium Konsultorów.

Począwszy od 12 listopada 2007 r. do 30 grudnia 2019 r. był adwokatem w Sądzie Biskupim w Zamościu.

W latach 2010-18, jako proboszcz parafii katedralnej w Zamościu, kontynuował remont konserwatorski zewnętrznej bryły katedry ze środków unijnych. Po jego zakończeniu katedra odzyskała swój pierwotny zewnętrzny wygląd nabierając nowego blasku. W trakcie prac konserwatorskich, ks. Adam Firosz przygotował wniosek dotyczący remontu i adaptacji wieży katedralnej dla celów turystycznych, który również został przez niego zrealizowany.

Biskup Zamojsko-Lubaczowski Marian Rojek, mianował ks. Adama Firosza – asystentem parafialnego oddziału Akcji Katolickiej w parafii Zmartwychwstania Pańskiego i św. Tomasza Apostoła w Zamościu, a także członkiem Rady Kapłańskiej oraz Kolegium Konsultorów. W latach 2002-13 ks. Adam Firosz był redaktorem Zamojskiego Informatora Diecezjalnego, zlecono mu także troskę o druk „Kalendarza liturgicznego Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej” oraz coroczny „Adresownik”.

Z dniem 1 sierpnia 2013 r. został odwołany z urzędu kanclerza Kurii diecezjalnej w Zamościu. A 4 kwietnia 2018 r., ks. Adam Krzysztof Firosz został odwołany z urzędu proboszcza parafii katedralnej w Zamościu i skierowany na urlop zdrowotny z zamieszkaniem w domu rodzinnym w Brzezinach Stojeszyńskich na terenie diecezji sandomierskiej.

Wraz z pogarszającym się zdrowiem w 2023 r. ks. Adam zamieszkał w Domu Księży Emerytów w Lublinie przy ul. Bernardyńskiej.

Ks. Adam w książce Ewangeliczna prawda sam postawił sobie pytanie: „Dzisiaj, pod koniec mojego ziemskiego życia, kiedy przyszły trudne doświadczenia i wielokrotnie stawiałem Chrystusowi pytanie: Panie Jezu, mój Przyjacielu, czego Ty ode mnie jeszcze oczekujesz?, On mówi do mnie: Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien (Mt 10,38)”.

Po przejściu do wieczności i złożeniu ciała ks. Adama Krzysztofa Firosza w grobowcu kapłańskim na cmentarzu parafialnym w Zamościu (ul. Peowiaków), gdy przegląda się jego zeskanowane nominacje zamieszczone w książce Ewangeliczna Prawda, to ze zdumieniem można odkryć, jak wiele biskupi nakładali na jego barki funkcji, zadań i obowiązków z przekonaniem, że naturalne predyspozycje oraz otrzymane charyzmaty uniosą wszystko. I nie mylili się. Ks. Adam pozostał dyspozycyjny wobec Kościoła, starając się wszystkie obowiązki wypełniać rzetelnie. Robił swoje. Bliższe mu było milczenie niż mówienie, pilnował bardzo siebie, by nie powiedzieć słowa za dużo. Był człowiekiem odpowiedzialnego słowa, starając się, by było ono zwierciadłem prawdy. Miał poczucie humoru. O swojej duchowości niewiele mówił, jednak można było zauważyć jego przywiązanie do brewiarza, różańca i Eucharystii: w seminarium – jako rektora, w kurii – jako kanclerza, oraz proboszcza parafii katedralnej w Zamościu. Uświęcał się, pełniąc kapłańskie obowiązki, sprawując sakramenty; zwyczajne, codzienne parafialne czy kurialne ora et labora w pełnym poczuciu obowiązku, bez liczenia godzin pracy. Po prostu wypełnianie powołania czynił „darem z siebie”.

Na pewno drogi, którymi Pan Bóg prowadził ks. Adama Krzysztofa Firosza, nie zawsze były dla niego łatwe do zrozumienia.

Księże Adamie Krzysztofie! Ofiarny pracowniku Winnicy Pańskiej! Po przejściu do Domu Pana, otrzymałeś denara wiecznej radości i pokoju, bo o denara umówiłeś z Panem Winnicy w dniu święceń prezbiteratu – 31 marca 1983 r.

Requiescat in pace!

Odpoczywaj w pokoju.