Jest to nowy projekt Caritas Archidiecezji Gdańskiej. Swoim działaniem obejmie 150 osób pochodzących głównie z Ukrainy, Białorusi, Gruzji i Rosji, które są zagrożone społecznym wykluczeniem.
Zakres oferowanej pomocy dotyczy przede wszystkim załatwiania spraw urzędowych, regulacji związanych z pobytem w Polsce, adaptacji do nowych warunków życia, poszukiwania odpowiedniej pracy oraz przygotowania stosownych dokumentów i ich tłumaczenia. – Jako Caritas widzimy potrzebę wspierania osób, które przyjeżdżają do naszego kraju i chcą tutaj budować swoją przyszłość – powiedział ks. Janusz Steć, dyrektor Caritas Archidiecezji Gdańskiej.
Oferowana pomoc jest bezpłatna. Projekt jest skierowany głównie do cudzoziemców, którzy zamieszkali w woj. pomorskim, pracują tam lub uczą się. Dodatkowo będą oni mogli skorzystać z porad prawnika, psychologa, doradcy zawodowego i tłumacza przysięgłego. Powstaną ponadto grupy wsparcia. Wiera Rebinin z CIDC zaznacza, że w ramach prowadzonych działań Centrum w różnych miastach Pomorza odbędą się spotkania informacyjno-integracyjne. – Takie ośrodki działają przeważnie tylko w dużych miastach. Naszym założeniem jest, by docierać ze wsparciem również do mniejszych miejscowości.
W ofercie Centrum znajduje się również kurs na self-adwokatów. Jego celem jest podniesienie kompetencji komunikacyjnych kursantów, nabycie przez nich umiejętności autoprezentacji i uzyskanie odpowiedniej wiedzy z zakresu prawa i administracji. Adresatami tego kursu są cudzoziemcy mieszkający nie tylko na terenie woj. pomorskiego, ale w całym kraju, jednak nie krócej niż 3 lata, i posługujący się językiem polskim na poziomie podstawowym.
Działania związane z CIDC będą prowadzone do końca czerwca 2023 r. Projekt jest realizowany przez Caritas Archidiecezji Gdańskiej i dofinansowany z programu Aktywni Obywatele – Fundusz Krajowy, zasilanego z Funduszy EOG.
„Twój wybór – zmniejszenie skali bezdomności na dworcach kolejowych oraz w ich otoczeniu” to nazwa programu, który od czerwca do grudnia 2015 r. realizuje Caritas Diecezji Kieleckiej
Siedem dworców kolejowych w województwie świętokrzyskim i jeden w małopolskim zostało objętych programem. Bezdomni mogą otrzymać żywność, środki czystości oraz skorzystać z działań wspierających proces stabilizacji życiowej, do których należą m.in. tzw. mieszkania wspierane.
Hiob woła do przyjaciół o litość, „bo ręka Boga mnie dotknęła”, a zaraz potem wypowiada pragnienie, które dla prawnika brzmi jak żądanie utrwalenia dowodu: „oby me słowa zostały spisane, oby w księdze utrwalone, rylcem żelaznym i ołowiem na skale wyryte na wieki”. Człowiek, któremu współcześni odmówili racji, apeluje do trybunału przyszłości. Skoro proces doczesny jest nie do wygrania (zob. glossę na 30 IX), niech przynajmniej akta przetrwają. Pismo utrwalone na skale to w starożytności forma najtrwalszej publikacji, jak inskrypcja królewska. Hiob chce, by jego sprawa nie umarła razem z nim. Wtedy, z samego dna, wyrywa się zdanie, które przerosło całą księgę: „lecz ja wiem: Wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako ostatni”. Hebrajskie goel oznacza krewnego-mściciela, wykupiciela, tego, kto z mocy prawa rodowego wykupywał krewnego z niewoli, odzyskiwał jego ziemię i ujmował się o jego krew (por. Kpł 25; Rt 4). Hiob, opuszczony przez wszystkich, wyznaje, że ma jeszcze jednego Krewnego, który wstanie „jako ostatni”, dosłownie jak ten, kto w procesie zabiera głos na końcu i rozstrzyga. Wulgata przełożyła śmiało: Scio enim quod redemptor meus vivit, i tak te słowa weszły do liturgii za zmarłych, gdzie Kościół śpiewa je nad trumnami do dziś. „Ja sam Go zobaczę, moje oczy ujrzą, nie kto inny; moje nerki już mdleją z tęsknoty”. Tekst hebrajski jest w szczegółach ciemny i tłumacze biedzą się nad nim od wieków, ale kierunek nadziei jest jasny. Hiob spodziewa się zobaczyć Boga po swojej stronie. Chrześcijańska lektura od czasów Ojców słyszała tu przeczucie zmartwychwstania. Dzisiejsza patronka, Teresa z Lisieux, przeszła pod koniec życia własną noc wiary, próbę ciemności, o której mówiła, że siedzi przy stole niedowiarków. Właśnie w tej nocy powtarzała akt ufności. Mała droga i wielka skarga Hioba spotykają się w jednym punkcie. Ufność jest decyzją miłości podjętą w ciemku.
Październik to dla wielu osób czas powrotu do różańca. W kościołach po raz kolejny rozbrzmiewa „Zdrowaś Maryjo”, a wśród wiernych pojawiają się postanowienia, by tej modlitwie poświęcać więcej czasu. Tyle że z czasem bywa różnie. Praca, dom, dzieci, zakupy, nauka, spotkania i dziesiątki drobnych spraw sprawiają, że wieczorem najczęściej marzymy już tylko o chwili odpoczynku. Czy w takim rytmie dnia jest jeszcze miejsce na różaniec?
Podczas objawień Matki Bożej w Gietrzwałdzie w 1877 roku pojawiło się wezwanie do modlitwy różańcowej. Dla wielu osób różaniec stał się odtąd jedną z najważniejszych codziennych modlitw. Tyle że regularność nie zawsze przychodzi łatwo. Nie każdy ma możliwość, by wieczorem spokojnie usiąść i przez kilkadziesiąt minut modlić się bez przerwy. Czasem wystarczy jednak zacząć od jednej tajemnicy.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
