Z Watykanu

Audiencja generalna

Nie ulegajmy fałszywym bożkom!

Do pokładania nadziei w Bogu, Panu życia, a nie w iluzjach świata zachęcił Franciszek podczas audiencji generalnej 11 stycznia br. Kontynuował on cykl katechez o nadziei.

Ojciec Święty zauważył, że żywienie nadziei jest podstawową potrzebą człowieka. Przestrzegł jednocześnie przed pokładaniem nadziei w fałszywych bożkach. Zwrócił uwagę, że taka pokusa zachodzi zwłaszcza wtedy, gdy przeżywamy trudności na naszej drodze wiary. – Czasami szukamy jej w jakimś bożku, który mógłby ulec naszym żądaniom i magicznie podjąć działania zmierzające do zmiany rzeczywistości, i uczynić ją taką, jaką chcemy – powiedział Franciszek.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

Przypomniał słowa Psalmu 115 i zaznaczył, że chodzi tu o przemijalność bożków nie tylko wykonanych z metalu czy innych materiałów, ale także tych wytworzonych przez nasze umysły, „gdy pokładamy zaufanie w rzeczach ograniczonych, które przekształcamy w coś absolutnego, albo kiedy sprowadzamy Boga do naszych schematów i naszych idei boskości”. – Człowiek będący obrazem Boga wytwarza sobie jakiegoś boga na swój własny obraz – stwierdził Ojciec Święty i podkreślił, że są to także „ideologie roszczące sobie charakter absolutny, bogactwa, władza i sukces, z ich złudzeniem wieczności i wszechmocy, wartości takie jak uroda i zdrowie”. – Kiedy stają się bożkami, którym trzeba poświęcić wszystko, są rzeczami mącącymi umysł i serce i zamiast promować życie prowadzą do śmierci – powiedział Franciszek.

KAI

Sceny z audiencji

Papież Franciszek spełnia życzenia

Papież Franciszek przyzwyczaił nas do swojego wielkiego otwarcia na wszystkich ludzi. Z cierpliwością spełnia prośby, czasami bardzo dziwaczne, ludzi, którzy się z nim spotykają. Ale tego jeszcze nie było. Na audiencję ogólną 11 stycznia br. przyjechała z Singapuru para nowożeńców. Udało im się otrzymać miejsce w pierwszym rzędzie, tzw. baciamano, zarezerwowane dla młodych par. Cóż jednak zrobić, gdy nie zna się języka włoskiego? Jak porozumieć się z Papieżem? Młodzi wpadli na prosty pomysł: napisali tak jak potrafili, może z użyciem tłumacza Google, krótki liścik po włosku. Gdy Papież zatrzymał się przy nich, Singapurczycy w milczeniu wręczyli mu list, który Franciszek z uwagą przeczytał. A w liście młodzi prosili Ojca Świętego, by pobłogosławił ich oraz kilka przedmiotów, które przynieśli, podpisał obrazki oraz pozwolił na zrobienie selfie. I Franciszek zrobił wszystko, o co go poproszono. Jak wyrozumiały proboszcz, który ma zawsze czas dla swych wiernych.

Włodzimierz Rędzioch

Bezpłatna wizyta

Papież przestrzegł przed „spryciarzami”

Franciszek przestrzegł wiernych przed „furboni”, czyli „spryciarzami”, którzy próbują wyłudzić pieniądze za wejście na audiencję generalną. 11 stycznia br. po wygłoszeniu katechezy Ojciec Święty pokazał wszystkim zebranym czerwoną kartkę – bezpłatną wejściówkę i przypomniał, że wstęp na każde środowe spotkanie z nim jest bezpłatny.

Reklama

– Aby wierni mogli wejść na audiencję, rozprowadzane są wejściówki, na których napisano w kilku językach: „Bilet jest całkowicie bezpłatny”. Aby wejść na audiencję – czy to w Auli [Pawła VI], czy na Placu [św. Piotra] – nie trzeba płacić, wejście jest darmowe, jest to bezpłatna wizyta, którą składa się biskupowi Rzymu, aby z nim porozmawiać – powiedział Franciszek.

Ojciec Święty do Polaków

Święty miłosierdzia

Serdecznie pozdrawiam polskich pielgrzymów! Drodzy bracia i siostry, w Kościele w Polsce rok ten jest dedykowany Bratu Albertowi Chmielowskiemu, w 100. rocznicę jego śmierci. Idąc za przykładem tego wielkiego świętego miłosierdzia, brata i opiekuna bezdomnych, biednych i zmarginalizowanych, nieście miłość, dobroczynność i nadzieję wszystkim, którzy ich potrzebują. Niech Bóg wam błogosławi.

Audiencja generalna, 11 stycznia 2017 r.

Cyberprzestępczość

Atak na komputery

Ataki hakerów na sieci internetowe nie ominęły Watykanu. Włoski dziennik „Corriere della Sera” podał 10 stycznia br., że piraci komputerowi włamali się na konta dwojga najbliższych współpracowników przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Kultury kard. Gianfranco Ravasiego. Śledczy ustalili, że ataku dokonali włoski przedsiębiorca i jego siostra. Na razie nie wiadomo, co było celem ich działania.Rodzeństwo zostało zatrzymane w Rzymie. Ze wstępnego dochodzenia wynika, że w ciągu minionych 5 lat włamywali się oni już do komputerów włoskich polityków, m.in. byłego premiera Matteo Renziego.

Radio Watykańskie

Sekcja polska z nowym kierownikiem

Sekcja polska Radia Watykańskiego ma od 9 stycznia br. nowego kierownika. Został nim ks. Paweł Pasierbek, jezuita, pochodzący z Bestwiny k. Bielska-Białej. Watykańskie media nie są mu obce. Jako seminarzysta odbył 2-letni staż w Radiu Watykańskim, a jako diakon przez rok pracował w „L’Osservatore Romano”.

Z Radiem Watykańskim żegna się natomiast dotychczasowy kierownik sekcji polskiej ks. Leszek Gęsiak SJ. Podsumowując swą 5-letnią pracę w Radiu, wspomniał on szczególnie jubileusz 75-lecia polskiej redakcji obchodzony w 2013 r.

Z twittera papieża Franciszka

Nie może być prawdziwego pokoju, jeśli każdy upomina się zawsze tylko o własne prawa, nie dbając o dobro innych.

Drodzy Bracia i Siostry! W Rzymie na Awentynie znajduje się opactwo benedyktyńskie św. Anzelma. Jako siedziba Instytutu Studiów Wyższych oraz opactwa prymasa benedyktynów skonfederowanych, stanowi ono miejsce, które łączy w sobie modlitwę, naukę i zarządzanie, czyli te trzy płaszczyzny aktywności, które cechują życie Świętego, któremu opactwo jest dedykowane: Anzelmowi z Aosty, którego 900. rocznica śmierci przypada w tym roku. Liczne inicjatywy, podjęte zwłaszcza przez diecezję Aosty z okazji tej rocznicy, ukazały zainteresowanie, które nadal budzi ten średniowieczny myśliciel. Jest on znany również jako Anzelm z Bec i Anzelm z Canterbury, ponieważ związany był w tymi miastami. Kim jest ta osobistość, z którą trzy miejsca, oddalone od siebie i znajdujące się w trzech różnych krajach - we Włoszech, we Francji i w Anglii - czują się szczególnie związane? To mnich o intensywnym życiu duchowym, znakomity wychowawca młodzieży, teolog o niezwykłych zdolnościach spekulatywnych, mądry zarządca i niezłomny obrońca „libertas Ecclesiae” - wolności Kościoła. Anzelm jest jedną z wybitnych osobowości średniowiecza, potrafił połączyć wszystkie te przymioty dzięki głębokiemu doświadczeniu mistycznemu, które zawsze kierowało jego myślą i działalnością. Św. Anzelm urodził się w 1033 r. (lub na początku 1034 r.) w Aoście jako pierworodny syn znamienitej rodziny. Jego ojciec był człowiekiem szorstkim, oddającym się rozkoszom życia i trwoniącym swój majątek; matka zaś to kobieta szlachetnych obyczajów i głębokiej pobożności (por. Eadmero, „Vita s. Anselmi”, PL 159, col. 49). To matka zajęła się wczesną humanistyczną i religijną formacją syna, którego następnie powierzyła benedyktynom z przeoratu w Aoście. Anzelm, który jako dziecko - jak opowiada jego biograf - wyobrażał sobie, że dobry Bóg zamieszkuje wysokie, ośnieżone szczyty Alp, miał pewnej nocy sen, że wysłano go do tego wspaniałego królestwa samego Boga, który długo i serdecznie z nim rozmawiał, po czym poczęstował go „śnieżnobiałym chlebem” (tamże, col. 51). Sen ten pozostawił w nim przekonanie, że został powołany do wypełnienia szczytnej misji. Gdy miał piętnaście lat, poprosił o przyjęcie do Zakonu Benedyktynów, ojciec jednak całą swoją władzą sprzeciwił się temu i nie ustąpił nawet wtedy, gdy ciężko chory syn, czując, że koniec jest bliski, błagał o zakonny habit jako ostatnią pociechę. Anzelm powrócił do zdrowia, a potem, po przedwczesnej śmierci matki, przeżywał czas moralnego zagubienia: zaniedbał naukę i porwany ziemską namiętnością, stał się głuchy na napomnienia Boga. Porzucił dom i zaczął włóczęgę po Francji w poszukiwaniu nowych przeżyć. Trzy lata później, gdy dotarł do Normandii, udał się do opactwa Benedyktynów w Bec, przyciągnięty sławą Lanfranka z Pawii, przeora klasztoru. Było to dla niego spotkanie opatrznościowe i decydujące o dalszym jego życiu. Anzelm z zapałem podjął studia pod kierunkiem Lanfranka i w krótkim czasie stał się nie tylko ulubionym uczniem, ale również powiernikiem mistrza. Zapłonęło w nim na nowo jego powołanie zakonne i - po starannym rozważeniu - w wieku 27 lat wstąpił do zakonu i przyjął święcenia kapłańskie. Asceza i studium otworzyły przed nim nowe horyzonty, pozwalając mu odkryć na nowo, i to w znacznie większym stopniu, tę zażyłość z Bogiem, jaką miał jeszcze jako dziecko. Gdy w 1063 r. Lanfrank został opatem w Caen, Anzelm, po trzech zaledwie latach życia monastycznego, mianowany został przeorem klasztoru w Bec i mistrzem klauzurowej szkoły, wykazując się zdolnościami wychowawczymi. Nie lubił metod autorytarnych, porównywał młodych ludzi do małych roślin, które rosną lepiej, kiedy nie są zamknięte w pomieszczeniach, i pozostawiał im „zdrową” swobodę. Był bardzo wymagający wobec samego siebie i wobec innych, gdy chodziło o przestrzeganie wymogów życia monastycznego, lecz zamiast narzucać dyscyplinę, stosował perswazję. Po śmierci opata Erluina, założyciela opactwa w Bec, w lutym 1079 r. Anzelm wybrany został jednogłośnie na jego następcę. Tymczasem wielu mnichów wezwano do Canterbury, by zanieść braciom zza kanału La Manche odnowę, jaka dokonywała się na kontynencie. To dzieło spotkało się z dobrym przyjęciem do tego stopnia, że Lanfrank z Pawii, opat Caen, został nowym arcybiskupem Canterbury i poprosił Anzelma o pozostanie z nim na jakiś czas, aby uczyć mnichów i pomóc mu w trudnej sytuacji, w jakiej znalazła się jego wspólnota kościelna po najeździe Normanów. Pobyt Anzelma okazał się bardzo owocny, zaskarbił on sobie sympatię i szacunek tak, iż po śmierci Lanfranka wybrano go na jego następcę na stolicy arcybiskupiej w Canterbury. Sakrę biskupią przyjął uroczyście w grudniu 1093 r. Anzelm przystąpił od razu energicznie do walki o wolność Kościoła, odważnie domagając się niezależności władzy duchowej od władzy doczesnej. Bronił Kościoła przed bezprawną ingerencją władz politycznych, przede wszystkim królów Wilhelma Rudego i Henryka I, zachętę i poparcie znajdując u papieża, któremu okazywał zawsze śmiałe i serdeczne oddanie. Wierność tę przypłacił w 1103 r. nawet goryczą wygnania ze swej stolicy w Canterbury. Dopiero w 1106 r., gdy król Henryk I wyrzekł się roszczeń udzielania kościelnej inwestytury oraz ściągania podatków kościelnych i konfiskaty mienia Kościoła, Anzelm mógł powrócić do Anglii, radośnie witany przez duchowieństwo i lud. Tak szczęśliwie zakończyła się walka, jaką stoczył orężem wytrwałości, dumy i dobroci. Ten Święty Arcybiskup, który budził wokół siebie podziw, gdziekolwiek się udał, ostatnie lata swego życia poświęcił przede wszystkim moralnej formacji duchowieństwa i intelektualnym badaniom zagadnień teologicznych. Zmarł 21 kwietnia 1109 r., słuchając słów Ewangelii czytanej tego dnia podczas Mszy św.: „Wyście wytrwali przy Mnie w moich przeciwnościach. Dlatego i Ja przekazuję wam królestwo, jak Mnie przekazał je mój Ojciec: abyście w królestwie moim jedli i pili przy moim stole” (Łk 22, 28-30). W ten sposób spełnił się sen o tej tajemniczej uczcie, który w dzieciństwie miał na samym początku swej drogi duchowej. Jezus, który zaprosił go, by siadł przy Jego stole, przyjął św. Anzelma po śmierci do wiecznego królestwa Ojca. „Błagam Cię, Boże, obym mógł Cię poznać, obym Cię kochał, bym mógł się Tobą radować. A jeżeli nie mogę w całej pełni w tym życiu, niech przynajmniej stale postępuję naprzód, aż nadejdzie to w pełni” („Proslogion”, rozdz. 14). Modlitwa ta pozwala zrozumieć mistyczną duszę tego wielkiego Świętego okresu średniowiecza, twórcy teologii scholastycznej, któremu tradycja chrześcijańska przyznała tytuł „Doctor Magnificus”, ponieważ żywił gorące pragnienie zgłębiania tajemnic Bożych, z pełną świadomością jednak, że droga poszukiwania Boga nigdy się nie kończy, przynajmniej na tej ziemi. Jasność i logiczny rygoryzm jego myśli zawsze miały na celu „wzniesienie duszy do kontemplacji Boga” (tamże, „Proemium”). Stwierdził on wyraźnie, że ten, kto chce uprawiać teologię, nie może liczyć jedynie na swą inteligencję, ale musi pielęgnować jednocześnie głębokie przeżywanie wiary. Działalność teologa, według św. Anzelma, rozwija się więc w trzech etapach: wiara - bezinteresowny dar od Boga, który należy przyjąć z pokorą; doświadczenie - które polega na wcieleniu słowa Bożego we własnym codziennym życiu; wreszcie prawdziwe poznanie - które nigdy nie jest owocem ascetycznego rozumowania, lecz kontemplatywną intuicją. Jak najbardziej aktualne pozostają także dziś w tej materii, dla zdrowych badań teologicznych i dla każdego, kto chciałby zgłębić prawdę wiary, jego słynne słowa: „Nie próbuję, Panie, przeniknąć Twojej głębi, gdyż w żadnym razie nie przyrównuję do niej mego intelektu; pragnę jednak, przynajmniej do pewnego stopnia, zrozumieć Twoją prawdę, w którą wierzy i którą kocha moje serce. Nie staram się bowiem zrozumieć, abym uwierzył, ale wierzę, bym zrozumiał” (tamże, 1). Drodzy Bracia i Siostry, miłość do prawdy i nieustanne pragnienie Boga, które naznaczyły całe życie św. Anzelma, niech będą dla każdego chrześcijanina bodźcem do niezmordowanego poszukiwania coraz głębszej jedności z Chrystusem - Drogą, Prawdą i Życiem. Oprócz tego gorliwość, pełen odwagi zapał, który wyróżniał jego pasterską działalność i który przysporzył mu czasem niezrozumienia, goryczy, a nawet wygnania, niech będzie zachętą dla pasterzy, osób konsekrowanych i wszystkich wiernych, by kochać Kościół Chrystusowy, modlić się, pracować i cierpieć dla niego, nie porzucając go nigdy ani nie zdradzając. Niechaj wyjedna nam tę łaskę Dziewica Matka Boża, do której św. Anzelm żywił czułe i synowskie nabożeństwo. „Maryjo, Ciebie serce moje chce miłować - pisze św. Anzelm - Ciebie język mój pragnie żarliwie sławić”.