Czasami można odnieść wrażenie, że na polskiej scenie politycznej opozycja nie musi właściwie nic robić, bo koalicja i tak się dostatecznie sama skompromituje. Tłumaczenia „bohaterów” kompromitacji i/lub ich partyjnych kolegów - np. że słowo „frajer” wcale nie jest obraźliwe albo że „zawiodła ich pamięć” co do spotkania „w cztery oczy”, którego podobno nie było - są tylko dopełnieniem niechlubnej całości.

Jednak w państwach o ugruntowanym systemie politycznym i sprawnych mechanizmach kontrolnych, po kompromitacjach, których byliśmy świadkami w ostatnich tygodniach, politycy odchodzą, przynajmniej na pewien czas, na polityczny aut, a w wielu przypadkach znikają zupełnie z przestrzeni publicznej. U nas takich policzyłby na palcach jednej ręki.

W Polsce skompromitowani politycy mają się dobrze. I jest to efekt zarówno słabości wspomnianych mechanizmów, w co wpisuje się także usłużność wielu mediów wobec klasy politycznej, jak i słabości opozycji oraz bierności znacznej części społeczeństwa. Dlatego wyzywają nas bezczelnie od „frajerów”, tłumaczą swoje zachowanie - jak w innych przypadkach bywało - „pomrocznością jasną” czy innym „wirusem filipińskim”, a my na to - „Cicho sza!”.