Reklama

Niedziela Sandomierska

Zakończenie Roku Wiary

Niedziela sandomierska 47/2013, str. 1, 6

[ TEMATY ]

Rok Wiary

Ks. Adam Stachowicz

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Od 11 października 2012 r. aż do 24 listopada br. w Kościele powszechnym obchodziliśmy Rok Wiary. Dziś, w uroczystość Chrystusa Króla, następuje uroczyste jego zamknięcie. Ojciec Święty odprawi Eucharystię i uroczyście dokona wyznania wiary. Tak samo dziś uczynimy w bazylice katedralnej w Sandomierzu oraz powinniśmy we wszystkich kościołach. Jeśli coś się kończy, to przychodzi czas na podsumowania i refleksje nad wysiłkiem jaki włożyliśmy i owocami, jakimi będziemy mogli się cieszyć.

W duchu wiary

Rok Wiary w naszej diecezji zainicjował bp Krzysztof Nitkiewicz podczas Mszy św. w bazylice katedralnej w Sandomierzu. Z udziałem kapłanów, wiernych oraz przedstawicieli ruchów i stowarzyszeń nakreślił tematykę pracy duszpasterskiej. Uroczyście wniesiono Katechizm Kościoła Katolickiego oraz dokumenty Soboru Watykańskiego II i ustawiono je w widocznym miejscu dostępnym dla każdego, kto wchodzi do świątyni. Ksiądz Biskup również dokonał przekazania Katechizmu dla przedstawicieli grup duszpasterskich. Na wzór katedry tak samo uczyniono w parafiach naszej diecezji.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Formacja wiernych

Reklama

W pierwszej połowie roku w Sandomierzu, Ostrowcu Świętokrzyskim, Tarnobrzegu, Połańcu, Staszowie, Ożarowie, Janowie Lubelskim, Nisku i Stalowej Woli odbywały się Konwersatoria Wiary. Prelegenci przedstawiali zebranym do przemyśleń tematy związane z wyznawaną wiarą. W kościołach przed Mszą św. odczytywano odpowiednio przygotowane katechezy pogłębiające tematykę Eucharystii i innych sakramentów. W parafiach prowadzono katechezy przedchrzcielne dla rodziców i chrzestnych mające na celu wyjaśnienie sakramentu i pogłębienie wiary. Dla formacji wiernych przy ośrodku rekolekcyjnym w Radomyślu nad Sanem powstała Szkoła Nowej Ewangelizacji. Odpowiednio również przygotowano rekolekcjonistów adwentowych i wielkopostnych, aby prowadzone przez nich rozważania dotyczyły tematyki opartej o KKK i uwzględniały relację życie-wiara. W każdej parafii odbyło się w Wielkim Poście nabożeństwo pokutno-przebłagalne za grzechy przeciwko wierze. Wierni mogli wziąć udział w licznie organizowanych pielgrzymkach śladami świadków wiary. Obejmowały ono odwiedzenie miejsc związanych z życiem świętych, błogosławionych lub sług Bożych diecezji sandomierskiej. Sandomierz natomiast przeżywał peregrynację relikwii bł. Czesława połączoną z sympozjum ku Jego czci. W Muzeum Diecezjalnym przygotowano wystawę, która została udostępniona w celu eksponowana w parafiach. Tematem wystawy byli świadkowie wiary Diecezji Sandomierskiej.

W trosce o młodzież i grupy duszpasterskie

Przed wakacjami do Sanktuarium na Święty Krzyż, które to zostało podniesione do rangi bazyliki mniejszej, udała się pielgrzymka Ruchów i Stowarzyszeń. Tam też dokonało się odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych w ramach przygotowań do 1050. rocznicy Chrztu Polski. W duchu wiary z rozważaniami opartymi o główne prawdy wiary wyruszyła z diecezji piesza pielgrzymka na Jasną Górę. Także wspólnoty młodzieżowe: Ruch Światło-Życie czy Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży podjęło formację swoich członków w duchu podsuniętym przez rozważania oscylujące wokół tematu wiary. Młodzi postawili sobie także za zadanie ewangelizację, mającą na celu rozwój liczebny swoich wspólnot. Tematykę wiary i jej relacji do życia zauważyli także organizatorzy Festiwalu Kultury Chrześcijańskiej „Eutrapelia”. W trosce o kandydatów do bierzmowania przeprowadzono promocję YOUCATU, wręczając Katechizm Młodych przy bierzmowaniu jako pamiątki sakramentu.

Pomóc pasterzom

Oprócz formacji wiernych w Roku Wiary zadbano również o pełną formację kapłanów. W oparciu o List Apostolski Benedykta XVI „Porta fidei”, Dokumenty Soboru Watykańskiego II i KKK prowadzono dla kapłanów wykłady i prelekcje. Obejmowały one przypomnienie i pogłębienie prawd wiary oraz kwestii z zakresu teologii dogmatycznej, liturgiki, prawa kanonicznego oraz teologii moralnej. Księża spotykali się regularnie na zjazdach dekanalnych i kongregacjach rejonowych. Na poziomie diecezji zorganizowano diecezjalny dzień modlitwy o uświęcenie kapłanów oraz spotkania katechetyczne i liturgiczne.

2013-11-21 10:54

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Na Rok Wiary (1)

W liście apostolskim „Porta Fidei” Ojciec Święty Benedykt XVI zapowiada Rok Wiary, który rozpoczął się w całym Kościele 11 października br., w 50. rocznicę otwarcia Soboru Watykańskiego II, a zakończy się 24 listopada 2013 r. w uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata. „Rok Wiary jest zachętą do autentycznego i nowego nawrócenia się do Pana jedynego Zbawiciela świata... Zwłaszcza w tym roku każdy wierzący powinien ponownie odkryć treść wiary, którą wyznaje, celebruje, przeżywa, przemadla, i zastanowić się nad samym aktem wiary” (Porta Fidei, p. 9, www.vatican.va). Wchodząc w ten czas rozważań, modlitwy i umacniania więzi z Bogiem należy przyjrzeć się własnej wierze i temu wszystkiemu, co wynika z przynależności do Kościoła. Dlaczego wierzę? Spotykamy przecież na co dzień także ludzi niewierzących w Boga, niektórzy z nich są nawet szlachetni i dobrzy, wielu jest też takich, którzy zieją nienawiścią do wszystkiego, co jest inne i z nimi nie związane. Odpowiedzmy sobie na pytanie - dlaczego ja wierzę? Czy to tylko kwestia tego, że wierzyli dziadkowie i rodzice? A może dlatego, że np. podczas wojny ktoś został cudownie, w niezwykły sposób ocalony, gdy inni zginęli? Takich pytań można postawić bardzo wiele, będą też różne odpowiedzi. Wiara nie jest dziełem tylko samego człowieka, ale przede wszystkim Bożym darem. To Bóg, który jest Miłością objawia się człowiekowi i zaprasza go do relacji osobowych ze Sobą. Gdy te relacje zostaną nawiązane On nieskończony, wieczny i kochający oddaje się do naszej dyspozycji, obdarza nas tym wszystkim, co sam posiada. To On wysyła „zaproszenie”, które trafia do nas różnymi drogami. „Wiara jest aktem osobowym, wolną odpowiedzią człowieka na inicjatywę Boga, który się objawia... Nikt nie dał wiary samemu sobie, tak jak nikt nie dał sam sobie życia” (KKK). Każde zaproszenie najprościej można wysłać pocztą, można też wysłać przez posłańca, albo w jakiś inny sposób. Taką „Bożą pocztą” jest Kościół, któremu Bóg powierzył cały depozyt wiary. Kościół ma obowiązek pilnowania tego depozytu, ale ma też obowiązek udzielania go wszystkim, którzy o to poproszą. „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego” (Mt 28, 19). W przedsoborowej liturgii chrzcielnej, na samym jej początku, kapłan stawiał pytania: „Czego żądasz od Kościoła Bożego?”. Odpowiadano: „Wiary”. „Co ci daje wiara?” - „Życie wieczne”. Zaproszenia można różnie potraktować. Jedne przyjmujemy z zadowoleniem, np. na sylwestrowy bal lub na wesele. Wtedy panie szykują piękne stroje a panowie zrobią wszystko, by dobrze się bawić. Można też zaproszenie zlekceważyć, po prostu wyrzucić do kosza i o nim zapomnieć. Bywają także zaproszenia dostarczone bardzo późno, albo zagubione. Wszystkie Boże zaproszenia są wysłane w podobny sposób, ale ich realizacja jest nieco odmienna z powodu różnych warunków i okoliczności. Nie wszyscy ludzie mieli takie szczęście, aby od razu zostać obdarzonymi Bożą miłością, bo na tej drodze pojawiły się różne przeszkody obiektywne lub subiektywne. Z doświadczenia wiemy, że to zaproszenie bardzo szybko dociera do rodzin wierzących, które z radością przyjmują nowe życie i od razu decydują o chrzcie swego dziecka. Ze zwykłych zaproszeń korzystamy wówczas, gdy spodziewamy się np. dobrej zabawy, przyjaznej atmosfery itp. Po prostu ufamy zapraszającemu, że będzie fajnie, rozrywkowo itd. Przyjmując Boże zaproszenie także trzeba zaufać bezgranicznie Temu, który zaprasza. Nie ma wiary bez zaufania, bez oddania się do całkowitej dyspozycji, nawet w sytuacji, gdy nie wszystko rozumiemy. Jeśli ufamy np. lekarzowi, kierowcy autobusu czy bankom, to dlaczego nie mielibyśmy zaufać Bogu, który jest Miłością? Przykładem takiego zaufania jest Maryja. Ona znalazła się w dość trudnej sytuacji, gdy Anioł Gabriel oznajmił Jej, że zostanie Matką Jezusa, nie rozumiała do końca Bożego planu, ale zaufała Bogu mówiąc: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa” (Łk 1, 38). Im bardziej człowiek ufa Bogu, tym bardziej jest wierzący. Warto tu przypomnieć kazanie pewnego pastora w okolicach wodospadu Niagara, który obydwa brzegi rzeki połączył grubą stalową liną. W pewnym momencie zapytał licznie zebranych wiernych: Wierzycie, że mogę po tej linie przejść na drugą stronę? Wszyscy gromko odpowiedzieli: - Wierzymy! Potem przyprowadził zwykłą taczkę i znowu zadał pytanie: - Wierzycie, że mogę na tę taczkę posadzić człowieka i przetransportować go po linie na drugi brzeg? I tym razem zebrani odpowiedzieli, że wierzą. Następnie zaproponował, aby ktoś wsiadł do tej taczki i zechciał wraz z nim udać się na drugą stronę. Oczywiście, tym razem chętnych nie było. Wszyscy wierzyli, ale nikt nie zaufał. Nie przypadkowo „Ojcem wiary” nazywa się Abrahama. Bóg zażądał od niego porzucenia swego kraju, majątku, pozycji i zaproponował mu wędrówkę w nieznane. „Wyjdź z twej ziemi rodzinnej i z domu twego ojca do kraju, który ci wskażę. Uczynię bowiem z ciebie wielki naród...” (Rdz 12, 1). Jego sytuacja stała się jeszcze bardziej trudna, gdy Bóg zażądał, aby w ofierze złożył swego jedynego syna Izaaka, który przecież miał być ojcem narodu wybranego. „Chrześcijanin nigdy nie może uważać, że wiara jest sprawą prywatną… Wiara jest decyzją o tym, że żyje się z Nim. To bycie z Nim prowadzi do zrozumienia powodów, dla których się wierzy” (Porta Fidei).
CZYTAJ DALEJ

Dzisiejsze święto nazywa się ofiarowaniem. Jak to rozumieć?

[ TEMATY ]

homilia

rozważania

Grażyna Kołek

Rozważania do Ewangelii Łk 2, 22-40.

Poniedziałek, 2 luty. Święto Ofiarowania Pańskiego.
CZYTAJ DALEJ

Uczeń, zanim stanie się nauczycielem

2026-02-02 10:06

ks. Łukasz Romańczuk

Święto Ofiarowania Pańskiego od wielu lat jest obchodzone jako Dzień Życia Konsekrowanego. W swoim przesłaniu, skierowanym do osób życia konsekrowanego, biskup Jacek Kiciński zwraca uwagę na istotę chrześcijańskiego powołania, którym jest bycie uczniem Chrystusa.

Punktem wyjścia jest refleksja nad słowem Bożym, a konkretnie ewangeliczna scena przyniesienia Jezusa do Świątyni. Wydarzenie to ukazuje nie tylko wierność Prawu, ale przede wszystkim odpowiedź człowieka na miłość Boga. - Maryja z Józefem, przynosząc do Świątyni Jerozolimskiej Dziecię Jezus, nie tylko literalnie wypełniają Prawo Boże, ale pragną odpowiedzieć miłością na miłość Bożą. To właśnie jest sens Ofiarowania. Podobnie czynią Symeon i Anna, którzy wypełniają Prawo Boże poprzez ufne i wierne oczekiwanie na spełnienie się Bożej obietnicy - podkreśla biskup Jacek Kiciński, wskazując, że Maryja i Józef, podobnie jak Symeon i prorokini Anna, nie są bohaterami spektakularnych czynów, lecz ludźmi wiary, cierpliwego oczekiwania i słuchania Boga. To właśnie ta postawa sprawia, że potrafią rozpoznać Mesjasza tam, gdzie inni Go nie dostrzegają.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję